De ambtstermijn van president Mariano De Santis loopt ten einde. Spottend wordt hij “Cemento armato” (gewapend beton) genoemd, vanwege zijn starre karakter en overdreven voorzichtige politieke stijl. In de galmende zalen van het presidentieel paleis leidt hij een eenzaam bestaan, rouwend om het verlies van zijn vrouw en luisterend naar hiphop. Voor hij terugkeert naar het gewone leven, moet De Santis een reeks gedurfde beslissingen nemen: twee presidentiële gratieverzoeken en een baanbrekend wetsvoorstel. Deze zullen zijn nalatenschap voorgoed bepalen.
‘La Grazia’ gaat over het spanningsveld tussen de publieke morele plicht en het private menselijk verlangen, over de spanning tussen De Santis als publiek figuur en de mens achter het ambt. Hoewel het een interessante tegenstelling is (of is het juist toch geen tegenstelling?), wordt het in de film te nadrukkelijk uitgewerkt. De Santis wordt neergezet als een enigmatische en berekenende man, maar ook als iemand met verrassend aardse trekjes: hij luistert naar hiphop, rookt kettingmatig, worstelt met oude jaloezie over de vermeende affaire van zijn vrouw en vindt tot zijn eigen verbazing afleiding in een flirt met de ambassadeur van Litouwen.
Regie: Paolo Sorrentino
Genre: drama
130’
